H μουσική μέσα στην ιστορία

Μετάβαση στο περιεχόμενο

Κύριο Μενού

γενικά

Η όπερα
 
 


Όπερα

Η όπερα είναι δράμα  στο οποίο η μουσική αποτελεί θεμελιώδη παράγοντα, καθώς περιλαμβάνει άσματα με τη συνοδεία ορχήστρας (όπως recitativo, aria, χορωδιακό) και ορχηστρικά preludes και interludes.
Η όπερα είναι από τις σημαντικότερες φόρμες οι οποίες συνδυάζουν μουσική και θεατρική παρουσία. Είναι ιδιαίτερα περίπλοκη, εμπλέκοντας πολλές διαφορετικές τέχνες : μουσική ( ορχηστρική και φωνητική), δράμα, ποίηση, υποκριτική, χορό, σκηνογραφία, κοστούμια κλπ. H δυσκολία και το κόστος παραγωγής  
συνέβαλαν στη δημιουργία ενός "status symbol" για το κοινό. Από την άλλη μεριά  η μεγάλη δημοφιλία της την έκανε αντικείμενο έλξης για τους φιλόδοξους συνθέτες και τραγουδιστές. Οι περισσότερες όπερες συνετέθησαν από εξειδικευμένους πάνω στη φόρμα. Είναι λίγοι οι συνθέτες που μοιράστηκαν, εξ ίσου, μεταξύ της όπερας και άλλων ειδών: Monteverdi, Handel, Mozart, R. Strauss, Berlioz, Prokofiev, Britten και Stravinsky. Άλλοι συνθέτες ( όπως ο Bach, Schubert, Schumann, Mendelssohn, Brahms, Bruckner) είτε δεν προσπάθησαν καθόλου, ή το έκαναν χωρίς αξιομνημόνευτη επιτυχία.
Όπως συμβαίνει με όλες τις μορφές τέχνης, η όπερα θεμελιώθηκε πάνω σε συγκεκριμένες συμβάσεις ( conventions). Από αυτές , η πιο σημαντική είναι ότι οι χαρακτήρες εκφράζουν τις σκέψεις και τα συναισθήματά τους πιο πολύ τραγουδιστά κι όχι τόσο με το λόγο (speech). Επειδή, συνήθως, χρειάζεται περισσότερος χρόνος να αναπτυχθούν οι ιδέες μέσα από τη μουσική
από ότι με τις λέξεις, χρησιμοποιείται συχνά κάποιο (ή και τα δύο) από τα ακόλουθα τεχνάσματα. 1) Το τέντωμα (stretching out) της υπόθεσης και ,κατά συνέπεια, η αργή εξέλιξή της (όπως στα μουσικά δράματα του Wagner). 2) Εναλλασσόμενες περίοδοι δράσης και ανάπαυλας (repose). Η δράση μπορεί να μεταφέρεται στα recitative, (με, όσο το δυνατό, λιγότερη μουσική) και περιοδικά να διακόπτεται από μουσικά "νούμερα" (arias, σύνολα, μπαλέτα κλπ). Αυτά τα χαρακτηρισρικά, η αργή εξέλιξη της υπόθεσης  και οι συχνές διακοπές, θα αποτελούσαν σοβαρά ελαττώματα για ένα ομιλούμενο (spoken) έργο, είναι όμως αναγκαία στην όπερα. Από αυτές τις βασικές αναγκαιότητες προκύπτουν πολλά από τα χαρακτηριστικά της όπερας τα οποία σήμερα δύσκολα μπορούν- ίσως- να δεχτούν άνθρωποι που δεν είναι εξοικειωμένοι με το είδος. Τέτοια χαρακτηριστικά είναι οι συχνές επαναλήψεις του κειμένου, παρατεταμένες συναισθηματικές σκηνές, τελευταία λόγια πριν το θάνατο, κλπ.

                                        IL Sant' Alessio (Stefano Landi)

                                   IL GIASONE" by Francesco Cavalli

Πηγές
Willi Apel: Harvard dictionary of music, second edition, eighth printing

operabase

 
Επιστροφή στο περιεχόμενο | Επιστροφή στο κύριο μενού