H μουσική μέσα στην ιστορία

Μετάβαση στο περιεχόμενο

Κύριο Μενού

Ιταλία

Αναγέννηση 16ος αι
 


16oς αιώνας: Η μουσική στην Ιταλία


Σχολή της Βενετίας.
Σχολή από φλαμανδούς και ιταλούς συνθέτες, μουσικούς και θεωρητικούς που εργάζονταν στη Βενετία . Εγκαινιάστηκε από τον Andrian Wilaert (1490-1562) και σε αυτή συμπεριλαμβάνονται οι μαθητές του Wilaert : Andrea Gabrielli (1532-1586), Cipriano de Rore ( 1516-1565). Επίσης οι Giovanni Gabrielli (c.1554/1557-1612), Giovani Croce( περίπου 1560-1609), οι οργανίστες Jacques Buus (πέθανε το 1565) , Annibale Padonavo (1527-1575), Claudio Merulo (1533-1604) και οι θεωρητικοί Nicola Vicentino (1511-1572) και Gioseffo Zarlino (1517-1590).
Γνωστή για τις καινοτομίες τη μουσική, άνοιξε το δρόμο για τη μουσική του 17ου αιώνα μαζί με τη μονωδία της Φλωρεντινής καμεράτας. Ανάμεσα στα άλλα χρησιμοποιούσε με μεγαλύτερη ελευθερία τις μετατροπίες, πειραματίστηκε με διαστήματα μικρότερα των ημιτονίων και χρησιμοποίησε, σε ένα βαθμό, το συγκερασμένο σύστημα (equal temperament). Το πιο σημαντικό από όλα όμως ήταν η καλλιέργεια του Βενετικού ύφους του Giovanni Gabrielli:To ύφος polychoral (polychoral style) , τα echo effects και η σταδιακά (progressive) μεγαλύτερη χρήση των οργάνων του έδωσαν τον τίτλο του "πατέρα" της ενορχήστρωσης. Το ύφος της σχολής της Βενετίας πέρασε και σε άλλες χώρες, κυρίως στη Γερμανία με εκπροσώπους τους: Hieronymus Praetorius (1560-1629), Hans Leo Hassler (1564-1612), Michael Praetorius (1571-1621)

polychoral style
Είδος μουσικής κατά την οποία τραγουδούν 2 ή περισσότερες χορωδίες που εναλλάσσονται. Το ύφος αυτό αποκλίνει από το κυρίαρχο πολυφωνικό της αναγέννησης εκείνης της περιόδου και ήταν κυρίως το ρεύμα που οδήγησε στην εξέλιξη αυτού που γνωρίζουμε σήμερα ως "ύφος Μπαρόκ".
Το  polychoral style προέκυψε όταν οι συνθέτες  εκμεταλλεύτηκαν τις αρχιτεκτονικές ιδιαιτερότητες (καθυστέρηση ήχουν από τη μια μεριά έως την άλλη) του ναού  του Αγ. Μάρκου,  στη Βενετία, για να δημιουργήσουν ηχητικά εφέ. Συχνά συναντάται και με τον όρο "separated choirs" ( cori spezzati)

                                     Giovanni Gabrieli Canzona XIII

Andrian Wilaert ( 1490-1562)

Φλαμανδός συνθέτης της αναγέννησης και θεμελιωτής της σχολής της Βενετίας. Ανήκει στη γενιά των συνθετών που μετανάστευσαν από το βορρά προς την Ιταλία, μεταφέροντας και διαδίδοντας το φρανκοφλαμανδικό μουσικό ύφος .
Σύμφωνα με το Gioseffo Zarlino, ο Wilaert χρησιμοποίησε για πρώτη φορά το αντιφωνικό ύφος από το οποίο εξελίχθηκε το ύφος polychoral της σχολής της Βενετίας.
Στην εκκλησία του Αγίου Μάρκου, όπου ήταν μαέστρος υπήρχαν 2 σοφίτες για τη χορωδία και κάθε μία είχε από ένα εκκλησιαστικό όργανο. Ο Wilaert χώρισε τη χορωδία του σε 2 μέρη και τις έβαλε να ψάλλουν αντιφωνικά ή ταυτόχρονα. Αργότερα ο Wιlaert συνέθεσε έργα για 2 εναλλασσόμενες χορωδίες γνωρίζοντας μεγάλη επιτυχία, πράγμα που επηρέασε την εξέλιξη της νέας μεθόδου. Το 1550 εκδόθηκε το πρώτο έργο σε ύφος polychoral της σχολής της Βενετίας. Γενικά το έργο του Wilaert θεμελίωσε τις φλαμανδικές τεχνικές και τις έκανε αναπόσπαστο κομμάτι του ύφους της Βενετίας.
Όλοι οι μεταγενέστεροι καλλιέργησαν αυτό το ύφος ( De Rore, Zarlino, Andrea Gabrielli, κα). Η παράδοση αυτή συνεχίστηκε και μέσα στο 17ο αιώνα.
Ο Wilaert δεν ήταν ο πρώτος που χρησιμοποίησε την αντιφωνική ή τη polychoral μέθοδο, ήταν όμως ο πρώτος του οποίου τέτοια έργα έγιναν διάσημα και είχαν μεγάλη επίδραση.
Επίσης μαζί με τους σύγχρονούς του καλλιέργησε την canzone (πολυφωνικό κοσμικό τραγούδι) και το ricercare. Ήταν λάτρης του κανόνα . Συχνά τοποθετούσε τη μελωδία στον τενόρο και τον αντιμετώπιζε σαν cantus firmus.
Ήταν δάσκαλος του Gioseffo Zarlino, Andrea Gabrielli, Orlando di Lasso. Όλοι, με εξαίρεση τον Lasso, διαμόρφωσαν τον πυρήνα της σχολής της Βενετίας.



πηγές
http://www.adriaenwillaert.be/talen/taal_engels.html

                                Adriaan Willaert: 'O magnum mysterium'

Επιστροφή στο περιεχόμενο | Επιστροφή στο κύριο μενού