H μουσική μέσα στην ιστορία

Μετάβαση στο περιεχόμενο

Κύριο Μενού

Η σουίτα

φόρμες barock
 
 

  


Η Σουίτα

 


Η σουίτα είναι σημαντική ενόργανη φόρμα της μουσική μπαρόκ.
Αποτελείται από έναν αριθμό κομματιών κάθε ένα από τα οποία έχει χορευτικό χαρακτήρα και είναι όλα γραμμένα στην ίδια τονικότητα.

Η σουίτα πριν το J. S. Bach

Το ύφος της σουίτας με τον τρόπο που καλλιεργήθηκε από το Μπαχ αποτελεί ενδιαφέρον παράδειγμα ως προς τη συμβολή των διαφορετικών και από πολλές χώρες στυλ στην εξέλιξη του είδους .
Οι ρίζες της  αναζητούνται στο συνδυασμό 2 χορών - ένας σε δίσημο μέτρο κι ένας σε τρίσημο- που χορεύονταν σε όλη τη διάρκεια του 16ου αιώνα : πχ pavane- galliard.
Ακόμα πιο σημαντικοί είναι οι συνδυασμοί 3 η περισσότερων χορών που παίζονταν διαδοχικά και βρίσκονται κυρίως στα ιταλικά βιβλία για λαούτο του 16 ου αιώνα, πχ: pavana- saltarello- piva ( ή spingardo). Μετά το 1600 τα βιβλία των γερμανών συνθετών κινήθηκαν στην ίδια κατεύθυνση. Κάθε ένας από αυτούς είχε θεμελιώσει τη δική του τυπική φόρμα (πχ: Paduana-Inrada-Galiard. ή :Pavana-Galiarde-Courante-Allemand-Tripla). Αυτή η ιδέα της σουίτας ως ενοποιημένης μουσικής φόρμας λείπει από τους Γάλλους συνθέτες οι οποίοι απλώς διασκεύαζαν τους χορούς ανάλογα με το είδος ( υπήρχαν αρκετοί τύποι allemand, courant κλπ) ή -αργότερα- ανάλογα την τονικότητα. Για παράδειγμα μια σουίτα μπορούσε να περιλαμβάνει 5 allemandes,11 courantes, 4 sarabandes, 2 gigues, 5 courantes, 1 chaconne, όλες γραμμένες στη Ντο μείζονα. Ένα παράδειγμα τέτοιου χαλαρού συνόλου υπάρχει στα έργα για τσέμπαλο του Francois Couperin (έκδοση: 1713-1730) ο οποίος απέφυγε το όνομα "σουίτα" . Χρησιμοποίησε τον όρο "ordre" ο οποίος ίσως ήταν σε χρήση από προγενέστερους γάλλους μουσικούς. Η σημαντική συμβολή των γάλλων τσεμπαλιστών ήταν να μετασχηματίσουν τη φόρμα των allemande, courante, gigue και sarabande από τη μορφή που είχαν το 16ο αιώνα και να μεγαλώσουν το ρεπερτόριο με τους χορούς που συμπεριλήφθηκαν περίπου το 1700 στο προαιρετικό σύνολο της σουίτας.
Η δημιουργία της κλασσικής σουίτας ανήκει στο J.J. Froberger (1616-1667) ο οποίος γεννήθηκε στη Στουτγάρδη ( Stuttgard). Ένα μέρος της εκπαίδευσής του το έκανε στη Ρώμη και ένα μεγάλο μέρος της ζωής του το πέρασε στη Γαλλία. Εμπότισε τη γερμανική "αναγεννησιακή" σουίτα με τις στιλιστικές αντιλήψεις του γαλλικού μπαρόκ.
Περίπου το 1650 ο εξέχων τύπος σουίτας είχε 3 μέρη:
Αllemande- Courante- Sarabante. H Gigue εισήχθη αργότερα ως προαιρετικός χορός ,είτε πριν είτε μετά την Courante. H Sarabante διατήρησε τη θέση της (στο τέλος) . Έτσι το σχήμα έγινε : A-C-G-S ή A-G-C-S. Μετά το θάνατο του Froberger η θέση των Sarabante, Gigue άλλαξε, όπως φαίνεται από τις πρώτες εκδόσεις των συνόλων του (εκδόθηκαν μετά το θάνατό του, το 1693) όπου εμφανίζεται η σημείωση : "mis en meilleur ordre" (τοποθετημένα σε καλύτερη σειρά). Το σχήμα έγινε: A-C-S-G. Άλλα παραδείγματα της σειράς αυτής υπάρχουν στις σουίτες του Georg Böhm (1661-1733).
Η ανάπτυξη της σουίτας ολοκληρώθηκε με την πρόσθεση του πρελούδιου και των προαιρετικών χορών (Minuet, Gavotte, Bouree κλπ).


Πηγ
ές
1.Willi Apel,Harvard dictionary of music, second edition, eighth printing, suite

2.Comon 16th century dance forms
3. Dances of the late Renaissance (16th century)

Επιστροφή στο περιεχόμενο | Επιστροφή στο κύριο μενού