H μουσική μέσα στην ιστορία

Μετάβαση στο περιεχόμενο

Κύριο Μενού

Ηandel

barock
 
 


George Frideric Handel ( 1685-1759)

Γεννημένος στη Γερμανία την ίδια χρονιά με το J.S.Bach, θεωρείται σήμερα ένας από τους μεγαλύτερους συνθέτες της περιόδου Μπαρόκ, μαζί με τον A. Vivaldi και το J.S.Bach, αλλά και ένας από τους μεγαλύτερους συνθέτες όλων των εποχών. Είναι διάσημος για τις όπερες, ορατόρια, ανθέμια και τα κονσέρτα, είδη με τα οποία ασχολήθηκε. Έλαβε τη μουσική του εκπαίδευση στη Hale , στο Αμβούργο και την Ιταλία πριν εγκατασταθεί στο Λονδίνο (1712) και πολιτογραφηθεί βρετανός πολίτης (1727). Ήταν κατ' εξοχήν κοσμοπολίτης.
Γεννήθηκε στη Χάλε ( Hale) της Γερμανίας . Γονείς του ήταν ο George Handel και η Dorothea Taust. Ο πατέρας του ήταν 63 ετών όταν γεννήθηκε ο συνθέτης και τον προόριζε να σπουδάσει νομικά. Γι αυτό, όταν ο Frideric έδειξε από μικρός την κλίση του προς τη μουσική, ο πατέρας του ανησύχησε ιδιαίτερα. Μάλιστα του απαγόρευσε να έρχεται σε επαφή με οποιοδήποτε μουσικό όργανο. Παρόλα αυτά ο Geοrge Frideric βρήκε έναν τρόπο να αποκτήσει ένα μικρό τσέμπαλο και να το μεταφέρει σε ένα δωμάτιο στην οροφή του σπιτιού του. Εκεί μελετούσε αδιάκοπα, όταν η οικογένειά του κοιμόταν. Με αυτό τον τρόπο και σε μικρή ηλικία, κατάφερε να γίνει δεξιοτέχνης στο τσέμπαλο και το εκκλησιαστικό όργανο. Κατά τη διάρκεια μιας επίσκεψης πατέρα και γιου στη Weissenfels, ο Δούκας Αδόλφος ο Ι ,αφού άκουσε το Frideric να παίζει, έπεισε τον πατέρα του να του επιτρέψει να κάνει μερικά μαθήματα τεχνικής (πάνω στα πλήκτρα) και σύνθεσης με τον Friedrich Wilchelm Zachow, οργανίστα στη Marienkirche στη Halle. Ο Zachow συνέθετε μουσική για τις ανάγκες της Λουθηρανικής εκκλησίας και από εκείνον ο Handel έμαθε αρμονία ,αντίστιξη, αντιγραφή και ανάλυση παρτιτούρας. Το 1696 έπαιξε μπροστά στο Φρειδερίκο τον Ι της Πρωσίας . ΄Οταν εκείνος τον άκουσε προσφέρθηκε να τον στείλει στην Ιταλία για σπουδές. Ο πατέρας του όμως προτίμησε να τον κρατήσει στο σπίτι για να διαβάζει νομικά , παράλληλα με τη μουσική. Ο George Frideric ήταν τότε 11 ετών. Την επόμενη χρονιά ο πατέρας του πέθανε.
Το 1702 άρχισε τις σπουδές του στα νομικά στο πανεπιστήμιο της Χάλε, σύμφωνα με την επιθυμία του πατέρα του ενώ διορίστηκε οργανίστας για ένα χρόνο στον καθεδρικό ναό της πόλης. Καθώς ο συνθέτης δεν ήταν ικανοποιημένος, το 1703 δέχτηκε μια θέση βιολονίστα και τσεμπαλίστα στην ορχήστρα της όπερας του Αμβούργου.
Έ
γραψε τις 2 πρώτες του όπερες το 1705 και τις 2 επόμενες το 1708. Τα έτη 1707-1710 ταξίδεψε και έμεινε στην Ιταλία, με πρόσκληση του Ferdinando de' Medici ο οποίος εκείνο τον καιρό προσπαθούσε να κάνει τη Φλωρεντία πρωτεύουσα της μουσικής.
Το 1710 κι ενώ ήταν διάσημος στην Ιταλία, Ο Handel έγινε δάσκαλος στο παρεκκλήσι του πρίγκιπα Γεώργιου στο Ανόβερο. Την ίδια χρονιά ταξίδεψε για πρώτη φορά στην Αγγλία, όπου παρουσίασε την όπερα "Riinaldo" (1711) με μεγάλη επιτυχία, παρόλο που το έργο είχε γραφτεί με βιασύνη (μέσα σε 14 μέρες) έχοντας δανειστεί πολλά στοιχεία από τις παλαιότερες ιταλικές όπερές του. Το 1712 αποφάσισε να εγκατασταθεί μόνιμα στο Λονδίνο.


 

                     Handel - Concerto grosso in D-Major, Op. 6 No. 5, HWV 323

                             Royal Albert Hall © Broadcast by BBC, Proms 2012

Το 1719 ο Δούκας του Chandos έγινε ένας από τους βασικούς συνδρομητές της" Βασιλικής Ακαδημίας της Μουσικής" (εταιρία που ίδρυσε ο Handel και στηριζόταν στη συνδρομή των ευγενών και του βασιλιά) όμως αποσύρθηκε όταν χάθηκε ένα πολύ μεγάλο χρηματικό ποσό στη λεγόμενη "φούσκα της νότιας θάλασσας" (South Sea bubble) η οποία έσπασε το 1720 και αποτέλεσε μια από τις μεγαλύτερες οικονομικές καταστροφές στην ιστορία. Ο Handel είχε επενδύσει και ο ίδιος στην εταιρία South Sea, όταν οι τιμές ήταν χαμηλές και πρόλαβε να πουλήσει πριν το 1720. Η " Βασιλική Ακαδημία της Μουσικής" διαλύθηκε το 1828 υπό το βάρος των οικονομικών προβλημάτων. Να σημειωθεί εδώ ότι μέσα σε 15 χρόνια ο Handel ίδρυσε 3 εταιρίες όπερας για τη βρετανική αριστοκρατία (στις δραστηριότητες του είχε αρκετούς ανταγωνιστές). Για τις ανάγκες των εταιριών ταξίδευε με σκοπό να βρει νέα ταλέντα. Το κοινό ερχόταν περισσότερο για να θαυμάσει τη δεξιοτεχνία των τραγουδιστών (bravura) κι όχι τη μουσική. Έως το 1728 περίπου ο Handel έχαιρε της εκτίμησης σε όλη την Ευρώπη.
Το 1737, μετά την περιπέτεια της υγείας του, είναι η περίοδος που στρέφεται προς το κοινό της μεσαίας τάξης. Περίπου το 1741 είχε κερδίσει την παγκόσμια αναγνώριση.
Το 1749 συνέθεσε τη "μουσική για τα βασιλικά πυροτεχνήματα". Την πρώτη της παράσταση παρακολουθήσαν περίπου 12000 άνθρωποι. Το 1750 πραγματοποιήθηκε μια παράσταση του " Μεσσία" για να στηρίξει ο συνθέτης, οικονομικά, ένα φιλανθρωπικό ίδρυμα για παιδιά ( πιο συγκεκριμένα το Foundling Hospital). Η παράσταση είχε τεραστία επιτυχία. Από τότε και καθ όλη τη διάρκεια της ζωής του το έργο παιζόταν μια φορά το χρόνο στη συναυλία του ιδρύματος. Τον Αύγουστο του ίδιου έτους , σε ένα ταξίδι του από τη Γερμανία στο Λονδίνο, τραυματίστηκε σοβαρά σε ατύχημα. Από τότε τα προβλήματα υγείας του άρχισαν να πληθαίνουν. Πέθανε 8 χρόνια αργότερα, στο σπίτι που νοίκιαζε από το 1723, σε ηλικία 74 ετών Το διαμέρισμα διατηρείται έως σήμερα και στεγάζει το Handel House Museum. Βρίσκεται στο Mayfair του Λονδίνου. Η κηδεία του την οποία παρακολούθησαν περίπου 3000 άνθρωποι ήταν με δημόσια δαπάνη.

                                      Handel - Concerto grosso op 3, no 6

Ο Handel δεν παντρεύτηκε ποτέ και κρατούσε την προσωπική του ζωή μακριά από τη δημοσιότητα. Η αρχική διαθήκη του άφηνε το κύριο μέρος της περιουσίας του στην ανιψιά του, Johanna, όμως οι 4 συμπληρωματικές διένειμαν ένα μεγάλο μέρος σε φίλους, υπηρέτες, φιλανθρωπίες και άλλες σχέσεις.
Το συνολικό έργο του περιλαμβάνει 42 όπερες, 29 ορατόρια, περισσότερες από 120 καντάτες, έργα για τρίο, ντουέτα, πολλές άριες, μουσική δωματίου, σερενάτες, ωδές και 16 κονσέρτα για εκκλησιαστικό όργανο. Το πιο διάσημο έργο του, το Ορατόριο "ο Μεσσίας" στο οποίο περιλαμβάνεται το χορικό "Αλληλούια" αποτελεί κεντρικό έργο της περιόδου των Χριστουγέννων. Στις μουσικές του δραστηριότητες λάμβανε υπ όψιν κατά πολύ τις επιθυμίες και το γούστο του κοινού.
Μετά το θάνατό του οι όπερές του ξεχάστηκαν, εκτός από ορισμένα κομμάτια τους , όπως η άρια " Ombra mai fu". Τα ορατόριά του συνέχισαν να παίζονται όμως λίγο μετά υπήρχε η αντίληψη πως έπρεπε να εκσυγχρονιστούν. Ο Mozart ενορχήστρωσε κάποια από αυτά (πχ το " Μεσσία"). Κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα και μέχρι τα μέσα περίπου του 20ου η φήμη του ( στις αγγλόφωνες χώρες) περιοριζόταν κυρίως στα αγγλικά ορατόρια τα οποία εκτελούνταν εθιμοτυπικά από τεράστιες χορωδίες με ερασιτέχνες τραγουδιστές σε επίσημες περιστάσεις. Κατά τις πρόσφατες δεκαετίες αναβίωσε ένα κομμάτι από τα κοσμικά του έργα.
Πρώτος βιογράφος του συνθέτη ήταν ο John Mainwaring (1735-1807)



                                A part from Music for the Royal Fireworks

                                 Händel Xerxes - The Royal Swedish Opera

Επιστροφή στο περιεχόμενο | Επιστροφή στο κύριο μενού