H μουσική μέσα στην ιστορία

Μετάβαση στο περιεχόμενο

Κύριο Μενού

Η φούγκα μετά to Barock

φόρμες barock
 
 


H φούγκα στην κλασσική περίοδο

Κατά την κλασική περίοδο η φούγκα δεν είχε πια την αίγλη της περιόδου μπαρόκ. Όμως τόσο ο Haydn όσο και ο Mozart, (αλλά και ο Μπετόβεν λίγο αργότερα) σε διάφορες περιόδους της καριέρας τους επανέφεραν το ύφος fugal και το χρησιμοποιούσαν στα έργα τους. ( πχ: Haydn: the sun quartets, op 20, 1772, Mozart: symphony 41, requiem-kyrie, Beethoven: Große Fuge)
Κοινό χαρακτηριστικό των κλασικών συνθετών ήταν ότι συνήθως έγραφαν φούγκες σαν μέρος ενός μεγαλύτερου έργου, συχνά σαν το μέρος της ανάπτυξης στη φόρμα -σονάτα ή σαν φινάλε. Το είδος είχε χάσει την αυτοτέλειά του. Επίσης χαρακτηριστικό είναι ότι πριν το
τέλος του έργου το κείμενο της φούγκας εγκαταλειπόταν για να προβληθεί ένα καθαρά ομοφωνικό ύφος.

        Haydn - String Quartet Op. 20 "Sun" No. 6, 4th mv.t - Piano Transcription

ρομαντική περίοδος (19ος αι).

Η γραφή της φούγκας αποτέλεσε σημαντικό μέρος της μουσικής εκπαίδευσης, ακλουθώντας συγκεκριμένους κανόνες. Αυτό συνέβη κυρίως μετά την αναθέρμανση του ενδιαφέροντος για τη μουσική του Μπαχ και την έκδοση των έργων των Μπαχ-Χέντελ. Παραδείγματα ύφους φουγκάλ βρίσκουμε στο Μπερλιόζ ( φανταστική συμφωνία),Μέντελσον, στο Βάγκνερ, Μπρούκνερ και άλλους.

Η φούγκα στον 20 αιώνα

Μεγάλη επίδραση, όσον αφορά τις κατευθύνσειςτης φούγκας, είχε η Große Fuge . Χαρακτηριστικό του 20ου αιώνα ήταν η "ελεύθερη" και η "διάφωνη" αντίστιξη. Γενικά οι συνθέτες αυτού του αιώνα έδωσαν ξανά στη φούγκα εξέχουσα θέση καθώς αντιλήφθηκαν τη χρησιμότητά της στα μεγάλα ορχηστρικά έργα ( στα εισαγωγικά μέρη, στα μέρη της ανάπτυξης) αλλά και τις δυνατότητες που δίνει μια φουγκάλ σύνθεση.
Από τους συνθέτες του ύστερου ρομαντισμού πιο στενή σχέση με τη φούγκα είχε ο Max Reger (1873-1016). Για παράδειγμα, πολλά από τα έργα του για εκκ. όργανο είναι φούγκες ή περιέχουν φούγκες.
Από τους μεταγενέστερους που χρησιμοποιούσαν τη φούγκα εκτενώς οι Bela Bartok (πχ: Music for Strings, Percussion and Celesta) , ο Igor Stravinsky (πΧ: η συμφωνία των ψαλμών), ο Paul Hindemith (1895-1963. πχ: Ludus Tonalis, Έργο για πιάνο που γράφτηκε το 1942 κατά τη διάρκεια της παραμονής του στις ΗΠΑ. ), ο Dmitri Shostakovich (Preludes and Fugues, Op. 87), ο Heitor Villa-Lobos, Ástor Piazzolla, ο György Ligeti ( requiem 2ο μέρος), αλλά και συνθέτες της Jazz όπως ο John Lewis.
Ο καναδός πιανίστας Glenn Goulld (1932-1982) έγραψε τη φούγκα: So You Want to Write a Fugue?

                              Stravinsky : Symphony of Psalms (2nd mvt)

Επιστροφή στο περιεχόμενο | Επιστροφή στο κύριο μενού