H μουσική μέσα στην ιστορία

Μετάβαση στο περιεχόμενο

Κύριο Μενού

Η ορχήστρα στο 19ο και 20ο αι

παράρτημα


Η ορχήστρα κατά το 19ο  (και αρχές του 20ου) αιώνα

Στις αρχές του 19ου αιώνα, καθώς άρχισε να δίνεται έμφαση στην παραγωγή συμφωνικής μουσικής  όλο και περισσότεροι  μουσικοί άρχισαν να στρέφονται προς τις συμφωνικές  ορχήστρες  . Μέχρι τότε οι περισσότεροι  ασχολούνταν με την όπερα.  Σε αυτό συνέβαλαν και κριτικές όπως του Ε.Τ.Α. Hoffman  ο οποίος  διακήρυσσε  ότι η οργανική μουσική  ήταν η πιο "καθαρή μορφή"  μουσικής.  Η δημιουργία μόνιμων ορχηστρών είχε σαν αποτέλεσμα να τεθεί το επαγγελματικό πλαίσιο όπου οι μουσικοί μπορούν να κάνουν πρόβες και να δίνουν παραστάσεις  διαρκώς  που με τη σειρά του οδήγησε στην έννοια του "ρεπερτορίου" στην ορχηστρική μουσική.
Στη δεκαετία του 1830 ο γάλλος μαέστρος Francis  Antoine  Habeneck
ανέπτυξε τεχνικές επεξεργασίας του συμφωνικού έργου κατά τη διάρκεια της πρόβας. Για παράδειγμα έκανε πρόβα χωριστά με τα έγχορδα, και κρατούσε σημειώσεις  σχετικά με την εκτέλεση του έργου σε διάφορα σημεία.  Πολλές από αυτές τις μεθόδους υιοθέτησε ο Μπερλιόζ.

                                 Karajan- L.v. Beethoven. Egmont. Overture

Η βελτίωση των τεχνικών χαρακτηριστικών των πνευστών οργάνων  πνευστών  ( η τοποθέτηση του συστήματος Boehm στα ξύλινα πνευστά,  η τοποθέτηση εμβόλων στα χάλκινα, η εφεύρεση του σαξοφώνου από τον Adolph Sax ) έφεραν την ταχύτατη βελτίωση και διάδοση των οργάνων αυτών , ενώ από  την άλλη μεριά οδήγησαν το Μπερλιόζ  να γράψει ένα έργο -σταθμό  για την ορχήστρα και την ενορχήστρωση, το οποίο αποτελεί την πρώτη συστηματική εργασία για τη χρήση του ορχηστρικού ήχου ως εκφραστικού μέσου. O Μπερλιοζ  επίσης εισηγήθηκε τη χρήση της άρπας, μαντολίνου, κιθάρας, πιάνου, αγγλικού κόρνου, κόντρα φαγκότου, μπάσου κλαρίνου, εκκ.όργανου, τρομπονιών (σε διάφορα μεγέθη), σαξόφωνου. Θεωρούσε ιδανική την ορχήστρα με 121 μουσικούς και 465 για τις μεγάλες εκδηλώσεις. Ο  Βαγκνερ εισήγαγε  ένα είδος τούμπας που πήρε και το όνομά του: Τούμπα Βάγκνερ

                  Hector Berlioz, The Grande Messe des morts, Op. 5 (or Requiem). 1837




Αργότερα ο αυστριακός συνθέτης  
Gustav Mahler επεκτείνει τα όρια της ορχήστρας. Στις τελευταίες συμφωνίες του (πχ στην 8η, την ονομαζόμενη ''συμφωνία των 1000'') γράφει για δύο 4φωνες χορωδίες,  μια παιδική χορωδία, 8 τραγουδιστές σολίστ, και μια τεράστια ορχήστρα .


Οι ηχογραφήσεις, οι οποίες  ξεκίνησαν νωρίς στον 2
0ο αιώνα, έφεραν σε επαφή τις ορχήστρες με μεγαλύτερο κοινό, ενώ βοήθησαν και στη βελτίωση της απόδοσης των έργων από τις ορχήστρες. Στη δεκαετία του 1920-1930 οικονομικοί και καλλιτεχνικοί λόγοι  οδήγησαν στη δημιουργία μικρότερων  ορχηστρικών σχημάτων, ειδικά εκείνων που  ασχολούνταν με τη μουσική της αβάν γκαρντ, όπως  ο Στραβίνσκυ και ο Σένμπεργκ.


Philharmonia Orchestra

 
Επιστροφή στο περιεχόμενο | Επιστροφή στο κύριο μενού